شب، موسیقی و دیگر هیچ

هدیه سادات میرمرتضوی-محوطه‌ی موسسه خیریه‌ی نمازی شلوغ است. میهمانان با لبخندهایی مهربان و دسته‌گل‌های رنگارنگ، بی‌صبرانه منتظر اجرای گروه «هم‌نوایان نوای شورانگیز شیراز» هستند. اجرایی که حاصل هفت‌ماه تلاش از فروردین تا مهرماه است. بالاخره میهمانان به سالن دعوت می‌شوند و روی صندلی‌ها جای می‌گیرند. چیزی نمی‌گذرد که هنرمندان روی صحنه حضور می‌یابند. استاد حسین منحصری تنبک‌نواز، استاد جمال آخوندی نوازنده‌ی تار و امیر روحانی به عنوان پیانیست. حالا نوبت خوانندگان است. سه خواننده‌ی آقا در وسط صحنه قرار می‌گیرند و بانوانی در دو گروه آلتو و سوپرانو در دو طرف. کنسرت با اجرای نوازندگان شروع می‌شود.

دل بلا شد مبتلا شد

«نمی‌شه غصه ما رو یه لحظه تنها بذاره؟، نمی‌شه این قافله ما رو تو خواب جا بذاره؟/ دلم از اون دل‌های، قدیمیه از اون دل‌هاست، که می‌خواد عاشق که شد، پا روی دنیا بذاره...» آهنگ آرزوها از محمد نوری و سروده‌ی حسین منزوی، آغازگر این اجراست که با هم‌نوایی هنرمندان و تشویق حضار، به سرانجام می‌رسد. دل بلا شد مبتلا شد، ترانه‌ای با تنظیم عماد رام است که در دومین قطعه‌ی گروه هم‌نوایان، در سالن طنین‌انداز می‌شود. «یارب دگر از خلق جهان بی‌خبرم کن، چون سرو سرافراز چمن بی‌ثمرم کن/ آثار من آتش بزن و بی‌اثرم کن، دیگر ز هنر خسته شدم بی‌هنرم کن...» سروده‌ی رحیم معینی کرمانشاهی و تنظیم عماد رام، اثر بعدی است که هم‌خوانی می‌شود. شورانگیز نسیمی سرپرست گروه درباره‌ی چگونگی انتخاب قطعات این کنسرت می‌گوید: «ژانر کلی موسیقی ما پاپ سنتی بود. سعی کردم قطعاتی را انتخاب کنم که کمتر شنیده شده یا حتی اصلاً شنیده نشده باشند. جالب این بود برای هر قطعه‌ای که انتخاب می‌کردم، نظر افرادی که به موسیقی گوش داده بودند، این بود که قبلاً اصلاً این آثار به گوششان نخورده است. در نهایت چند قطعه از بزرگان موسیقی ایران مانند زنده‌یاد عماد رام، زنده‌‌یاد نادر گلچین و زنده‌یاد محمد نوری انتخاب شد. همه‌ی این قطعات، از نظر هنری فاخر و زیبا بودند، اما کارهای زنده‌یاد عماد رام که در طول سال‌ها مهجور مانده، بیشتر مورد توجه قرار گرفتند و انتخاب‌های اصلی ما از آثار ایشان بود.»

از اشتغال تا عشق

«به تو می‌گم که نشو دیوونه ای دل» از نادر گلچین قطعه‌ای دیگر است که هم‌خوانی می‌شود. لابلای قطعات اجرایی خوانندگان، چند قطعه هم توسط نوازندگان تک‌نوازی می‌شود و سالن را به وجد می‌آورد. همچنین اجرای ترانه‌های محلی شیرازی تماشاگران را به همراهی با گروه وا می‌دارد. گروهی که نسیمی درباره‌ی آن توضیح می‌دهد: «در گروه ما، بیست و پنج خانم شرکت داشتند که دوازده نفر آلتو و سیزده نفر سوپرانو بودند. بعدها پنج آقا هم اضافه شدند و تعداد خواننده‌ها سی نفر شد. سه نوازنده‌ی تار، تنبک و پیانو هم هستند. نزدیک به اجرا برای بعضی دوستان مشکلاتی پیش آمد و نتوانستند در اجرا شرکت کنند. ما با بیست و سه نفر روی سن رفتیم. از لحاظ مهارت، همه‌جور هنرجو دارم که واقعا بعضی‌هایشان با وجود گرفتاری و دغدغه باز عاشق موسیقی و آواز هستند. اکثر اعضاء شاغل هستند، روان‌شناس، مدیر بازرگانی، معلم، نخبه‌ی کشوری که چندین ثبت کشوری و جهانی داشت، کارمند علوم پزشکی، فیلم‌بردار و...»

تاریک و روشن

قطعه‌ی «بی‌وفایی» از عماد رام اثر دیگری است که در شب هم‌سرایی گروه کُر «هم‌نوایان نوای شورانگیز شیراز» اجرا می‌شود. حالا نوبت استاد جمال آخوندی است که با صدای گرم و بی‌نظیرش با قطعه‌ی «آتیش‌پاره» در سالن شعف ایجاد کند. «در قلبم توفان کردی، تا رو از من پنهان کردی، کم پیدایی آتیش‌پاره/ چون شعله از جا خیزی، چون برق از چشمم بگریزی، بگریزی از من یک‌باره/ لبخندت شور انگیزد، از چشمانت افسون‌خیزد، افسون‌ آری آتیش‌پاره/ چشمان آهو داری، در چشمانت جادو داری، سوز دل را بنما چاره...» در ادامه، استاد قطعه‌ی دیگری می‌نوازد که با دکلمه‌ی دلارا سپاهی همراه می‌شود. برنامه با معرفی اعضای گروه به پایان می‌رسد و در انتها همه‌ی سالن همراه با هنرمندان، یک‌دل و یک‌صدا سرود «ای ایران» را سر می‌دهند تا این شب موسیقیایی، با شکوهی وطن‌دوستانه سرانجام گیرد. حالا نوبت حضار است که با تشویق بی‌امان، هنرمندان را به ادامه‌ی این راه روشن، امیدوار کنند. هنرمندانی که طبق گفته‌های شورانگیز نسیمی با وجود همه‌ی سختی‌ها و چالش‌ها، هفت ماه تلاش کردند تا بهترین خودشان را ارائه دهند. اما این بانوی هنرمند گلایه‌مندی‌هایی هم دارد. «استقبال از برنامه خیلی‌خیلی ضعیف بود. حتی یک سوم فروش نداشتیم و اکثر مهمانان مدعو بودند. هزینه‌ی سالن، صدابردار، فیلم‌بردار و هزینه‌های جانبی دیگر هم از این اجرا حاصل نشد.» موقع تقدیر از هنرمندان و اهدای دسته‌های گل به آنان ناگهان برق می‌رود تا این اجرای خاطره‌انگیز، پایان متفاوتی را رقم بزند. همراه با خنده‌های پرهیجان، دیده‌بوسی‌های صمیمانه و عکس‌های سلفی زیر نور چراغ‌قوه‌های موبایل.