موسیقی را با هیچ‌چیز در دنیا عوض نمی‌کنم

هدیه سادات میرمرتضوی-خبر جنوب/ «پشت باغ سبز عادت، می‌چینم از تو صداقت، میوه کال با تو بودن، می‌برم با خود ولایت، تو عروسک سپیدی، که غروب با من پریدی، وقت راهی شدن عشق، زود به داد من رسیدی...» علی ربانی هم ترانه‌سراست، هم خواننده و هم آهنگ‌ساز. واژه‌هایش مثل شرجی دریای جنوب، مهربان است و صمیمی. با این هنرمند 55 ساله که سال‌هاست هنرش از مرزهای ایران هم گذشته است، هم‌کلام شدیم و ماحصل این گفتگو پیش روی شماست.

از درامز تا ویولون

علی ربانی متولد بندرعباس و بزرگ شده‌ی محله سیدکامل است. همان محله‌ای که خاکش موسیقی‌خیز است و هنرمند می‌پروراند. مثل او که از نوجوانی به موسیقی مبتلا شده است. «موسیقی را از سال ۱۳۶۳ و با ساز درامز شروع کردم. دوره‌ی آموزشی را زیر نظر استاد احمد توحدی گذراندم و بعد از درامز، سازهای کوبه‌ای را به صورت حرفه‌ای دنبال کردم. سال ۱۳۷۷ به تهران مهاجرت کردم و برای آموزش آهنگسازی به فرهنگسرای ارسباران رفتم، زیر نظر استاد فرهاد هراتی آموزش دیدم و بعد شروع به ساخت آهنگ کردم. در حال حاضر چند ساز می‌نوازم و تدریس می‌کنم که عبارتند از: کیبورد، گیتار، عود، درامز، کاخن و ویولن.»

همکاری با محمد شهسواری و ناصر عبداللهی

سه سال بعد بود که این هنرمند، کتاب ترانه‌هایش را تحت‌عنوان «اقیانوس عشق» به چاپ رساند. کتابی که بعضی از عناوین ترانه‌هایش عروسک سپید، هجرت، کلبه قدیمی، گلایه، همسفر و... است. او درباره‌ی این کتاب توضیح می‌دهد: «حدود ده سال طول کشید تا ترانه‌هایم را جمع‌آوری کردم و کتابم را نوشتم. بالاخره سال 1380 این کتاب در موسسه‌ی نشر حمیدای تهران چاپ شد. هم‌زمان با چاپ کتابم، آهنگ‌های خودم را آلبوم کردم که به نام «بچه‌ی جنوب» سال 1381 در تهران مجوز گرفت و منتشر شد. کاست‌های تک‌نوازی نیز زیاد دارم. از همان آغاز که موسیقی یاد گرفتم، درامز را در ایران و خارج از کشور با گروه‌های مختلف نواختم. بیشتر فعالیت‌های بنده با استاد محمد شهسواری و استاد مرحوم ناصر عبداللهی بوده است. بعد از این‌که خودم ترانه و آهنگ ساختم، شروع کردم به خوانندگی، گروه پاپ و سنتی تشکیل دادم که با نام خودم شهرت گرفت و با آن در کنسرت‌ها، جشنواره و جشن‌ها شرکت کردم. الان هم گروهمان فعال است ولی مدتی می‌شود کنسرت برگزار نکرده‌ایم.»

 موسیقی، دنیای دیگری است

مثل خیلی از هنرمندان، هنرمند قصه‌ی ما دستی هم در هنرهای دیگر داشته است. «من قبلا نقاشی و خطاطی را به صورت حرفه‌ای کار می‌کردم و همان زمان موسیقی هم می‌نواختم. از نظر من، موسیقی دنیای دیگری است. وقتی تهران بودم، حتی چندبار از کارگردان‌های مختلف، پیشنهاد بازیگری دریافت کرده‌ام. هربار چند جلسه می‌رفتم ولی باز در نهایت می‌آمدم سراغ موسیقی. چون هیچ هنری به من آن حس خوب را که موسیقی می‌دهد، نخواهد داد. خلاصه این‌که موسیقی را با هیچ چیز دیگری در دنیا عوض نمی‌کنم و خوشحالم که زندگی و شغلم با موسیقی گره خورده است. دنیای من موسیقی است و البته با تولید آهنگ و ترانه‌های جدید زیباتر می‌شود.»

موسیقی بندرعباس؛ محبوب قلب‌ همه

این استاد پیش‌کسوت که سال‌ها به تدریس در بندرعباس و تهران مشغول بوده است، در حال حاضر نیز درس می‌دهد و در حال آهنگسازی و تنظیم و ترانه‌نویسی بندری و فارسی است که مجموعه کتاب ترانه‌های بندری‌اش را آماده‌ی چاپ دارد. او درباره‌ی موسیقی بندری عقیده دارد: «موسیقی بندرعباس، یک موسیقی غنی و با اصالت، ریتمیک، شاد، پر از هیجان و با احساس است که در تمام این سال‌ها هر جای دنیا اجرا می‌کنیم همه دوستش دارند و از آن استقبال می‌کنند. تجربه‌ی من در کنسرت‌ها و جشنواره‌های کشورهای مختلف عربی و اروپایی، میزان این علاقه را نشان داده است. شکر خدا وضعیت موسیقی در بندرعباس عالی و رو به رشد است. نسل جدید روز به روز در این موسیقی، هم شاخه‌ی موسیقی پاپ و هم سنتی در حال پیشرفت هستند و این باعث خوشحالی است.»