بازگشتِ امید؛ شبی که کتاب دوباره نفس کشید
طلوع دوباره در شبی به یادماندنی
ادمین ۵
در شبی که به همت استاد فضلالله همایونی، فرهنگور شیراز برای تجلیل از متولدین بهمنماه برپا شد، تنها یک گردهمایی ساده نبود؛ شبی بود که در آن فرهنگ، دوستی و کتاب دوباره در کنار هم نشستند و نفسی تازه کردند. با این وصف در این شب، همه چیز تحتالشعاع یک اتفاق بزرگتر قرار گرفت: بازگشت استاد داریوش نویدگویی، ناشر برجسته و چهره مانای فرهنگ فارس، پس از ماهها دوری و دوران نقاهت. بازگشتی که نه فقط یک حضور، بلکه نوعی آشتی دوباره میان جامعه فرهنگی و یار دیرینش، کتاب، بود.نویدگویی با همان آرامش و صداقت همیشگی سخنانش را با یاد ایران آغاز کرد و گفت:
اگرچه پزشکان توصیه کرده بودند دوران آرامش و استراحت را سپری کنم، اما ذهن و دلم لحظهای از مردم و محبتهایشان جدا نبود. او با صدایی که گاه لرزش شوق در آن پیدا بود، از روزهایی گفت که پیامها، احوالپرسیها و مهر مردم بارها اشک را به چشمانش میآورد و او خود را در برابر این همه محبت ناتوان از پاسخگویی میدید.
عزم تازه برای احیای کتاب
نویدگویی در ادامه سخنانش تأکید کرد که بازگشتش تنها یک حضور نمادین نیست؛ بلکه تصمیم دارد با توکل به خداوند و با وجود همه تنگناها، امور احیای کتاب و ترویج فرهنگ مطالعه را با شدت و حدت بیشتری دنبال کند.
او گفت: تا جایی که توان داشته باشد، برای توجه نسل نو به کتاب و فرهنگ مطالعه خواهد کوشید و از همه فرهنگوران و دوستداران کتاب که در دوران نقاهت مشوق او بودند، قدردانی کرد.این سخنان، برای بسیاری از حاضران که سالهاست نویدگویی را نه فقط یک ناشر، بلکه یک نفس گرم فرهنگی میدانند، نویدبخش ادامه راهی بود که او عمری برای آن صرف کرده است.
انتقاد مهربانانه یک هنرمند شیرازی
در ادامه برنامه، استاد حسن صفری، آهنگساز و موسیقیدان برجسته شیراز و دارنده دهمین نشان مفاخر فارس، که او نیز از متولدین بهمنماه بود، پشت تریبون رفت. صفری با لحنی صریح اما آمیخته به طنز و طعنه، از برخی رفتارهای اجتماعی شیرازیها انتقاد کرد و گفت: شیرازیها اغلب غریبنواز و خودیگداز هستند!
او تأکید کرد که همشهریانش باید در رفتارهای اجتماعی خود بازنگری کنند و مهربانی را نه فقط برای غریبهها، بلکه برای نزدیکان نیز پاس بدارند. البته با این توضیح که منظور استاد صفری از بی مهری همشهری ها، بیشتردر محیط فرهنگی و هنری بوده است.
این سخنان، گرچه انتقادی بود، اما در فضای صمیمی نشست، بیشتر بهعنوان تلنگری دوستانه تلقی شد؛ تلنگری برای بازاندیشی در رفتارهای اجتماعی و تقویت همدلی.
شعر، حافظ و یاد مهربانیها
استاد حسن منعم، مجری صدا نیز با خواندن قطعهای از بیژن سمندر درباره غریبنوازی شیرازیها، حالوهوای شعر را به مجلس آورد. او سپس گریزی به دیوان حافظ زد و بیتی از غزلهای او را خواند:
حافظ! هر آن که عشق نورزید و وصل خواست
احرام طواف کعبهٔ دل، بیوضو ببست
بیتی که در آن عشق، دوستی و تأثیر دولت مهربانیها یادآوری میشد.
این لحظات، مجلس را از یک گردهمایی ساده به محفلی از شعر، موسیقی و فرهنگ بدل کرد؛ همان چیزی که روح شیراز در آن تنفس میکند.
پاسخی از جنس همدلی
امیرهمایون یزدانپور، چهره نامآشنای رادیو و تلویزیون، نیز در واکنش به سخنان استاد صفری و به نوعی تایید آن، بر مهماننوازی شیرازیها نیز تأکید کرد و گفت: خصلتهای پسندیده را پاس بداریم و به یاری یکدیگر بشتابیم.او یادآور شد که جامعه فرهنگی زمانی میتواند بالنده باشد که اعضایش در کنار هم بایستند و نیکیها را تقویت کنند.
در این نشست بانوی غزل شیراز دکتر اشرف السادات کمانی، از دیگر متولدین بهمن ماه ، یکی از اشعار تازه سروده خود قرائت کرد.
کتاب؛ پلی میان دلها
در پایان، استاد فضلالله همایونی، بنیانگذار این دیدارهای صمیمانه، سخنان خود را با تأکید بر نقش کتاب در پیوند دلها به پایان برد.
او گفت: هدفش از برپایی این نشستها، نشاندن مهر کتاب در دل دوستان است؛ زیرا کتاب انسانها را به هم نزدیک میکند و دوستیها را استوارتر میسازد.
همایونی همچنین از نویدگویی یاد کرد و گفت: او تمام عمر جز در مسیر خیر، اهدا و ترویج کتاب قدم برنداشته و بازگشتش به جامعه، بازگشت امید و دوستی است.
