ورق سرخابی برمی گردد

علی جمشیدپور- «خبرجنوب»/ وقتی خبر احتمال برگزاری دربی در شیراز تیتر یک رسانه‌های کشور را به خود اختصاص داد، قند در دل همه علاقمندان به فوتبال در شهر راز آب شد.

راستش را بگویم برای من هم خیلی جذاب بود! اما زمان برد تا پیچش مویی که در نگاه نگران مسئولین دیده می‌شد را دریابم.

روزی را که ورزشگاه پارس در این فصل به بهره برداری صحیح رسید، می‌توان نقطه عطفی در تاریخ ورزش فارس دانست چرا که قلبی که با تپش‌های آرام و نامنظم در مسیر ایستادن بود در تکاپوی تکمیل و تجهیز پروژه پارس دوباره تپیدن گرفت و شاید سرآغاز فصلی نو در ورزش استان قرار بگیرد.

پس از چند مسابقه که با استقبال غیر منتظره فوتبال دوستان شیرازی در پارس برگزار شد، نوبت به میزبانی از آبی‌ها پایتخت رسید و شرایط فراهم آوردن بستر و چگونگی حضور علاقمندان برای تماشای این دیدار، یکی از اصلی ترین موضوعات مسئولین استانی در برگزاری تقابل فجر و استقلال تهران بود. همه اذعان داشتند که این آزمونی برای میزبانی دربی پایتخت هم می‌تواند باشد اما دیگر چاره ای نبود و این دیدار با در نظر گرفتن کمبودهای ورزشگاه پارس می‌بایست به هر طریقی برگزار می‌شد تا مشکلات خودش را نشان دهد، چنین هم شد!

گذشته از مشکلات عدیده ترافیکی و انبوه جمعیتی که در مسیر رسیدن به پارس در خیابان‌های اطراف حضور داشتند، در میانه مسابقه درهای ورزشگاه به طور کامل بر روی کسانی که حتی بلیت نداشتند گشوده شد و خیل عظیمی از جمعیت، تمامی نقاط ورزشگاه پارس را که می‌شد از آن بازی را تماشا کرد پر کردند تا با وجود جریمه باشگاه فجر برای استفاده مجاز از ظرفیت 50 درصدی ورزشگاه، بیش از 100 درصد آن مملو از هواداران پرشور و عاشق فوتبال شود.

حالا وقت آن بود که سازمان لیگ و باشگاه پرسپولیس با توجه به شرایط تصمیم به انتخاب میزبان دربی از بین ورزشگاه‌های مشهد، اراک و شیراز بگیرند.

وقتی که ورزشگاه امام رضا مشهد از گزینه‌های میزبانی حذف شد، احتمال قریب به یقین میزبانی این رویداد را به شیراز می‌دادند اما به یکباره مسیر به سمت اراک تغییر جهت یافت.

تا اینجای کار همه چیز به صورت عادی بود اما اینکه برخورد مسئولین با این مسئله چه بود را می‌توان از نگاه آن‌ها دریافت. شاید ظاهر برگزاری مسابقه ای معتبر همچون دربی خیلی خوشایند باشد اما در باطن چیزی جز دردسر و استفاده غیر مفید از زیرساخت‌ها، دستاوردی نخواهد داشت.

تحلیل این موضوع به این شکل است که دو تیم از یک استان برای رقابت به استانی دیگر می‌روند و از بستر و زیرساخت‌های آن استان بهره می‌برند تا نقصان نداشتن ورزشگاه خانگی را به این شکل جبران کنند! که این موضوع فارغ از فشارهای روحی و روانی که از ترافیک ایجاد شده و عبور و مرور سخت برای هواداران و ساکنین اطراف ورزشگاه ایجاد می‌کند، شاید تنها برای چند ساعت دل علاقمندان به فوتبال را شاد نماید.  پس از کش و قوس‌های فراوان و پاس کاری تصمیم گیرنده در رابطه با ورزشگاه میزبان، اراک به صورت قطعی به عنوان میزبان  دربی انتخاب شد اما در خبری که روز گذشته منتشر شد، تلاش برخی از رجل سیاسی فارس برای بازگرداندن دربی به شیراز مطرح شد.

محمدرضا رضایی‌کوچی رئیس کمیسیون عمران مجلس شورای اسلامی و نماینده مردم جهرم و خفر، با بیان توضیحاتی، از افق روشن برای برگزاری این دیدار حساس در ورزشگاه پارس شیراز خبر داد. رضایی‌کوچی گفت: شیراز آماده میزبانی دربی است و همه ظرفیت‌ها فراهم شده است. وی با اشاره به مذاکرات متعدد با فدراسیون فوتبال ابراز کرد: درصدد هستیم دربی سرخابی‌ها را در ورزشگاه پارس شیراز برگزار کنیم. در این مورد رایزنی‌های مختلف با مسئولان فدراسیون انجام شده و شرایط به‌طور جدی در حال بررسی است.

این نماینده مجلس در ادامه افزود:استاندار فارس دکتر حسینعلی امیری و همچنین دکتر رحیم خداجو مدیرکل ورزش و جوانان استان، آمادگی کامل خود را برای میزبانی این رویداد بزرگ اعلام کرده‌اند.

رضایی‌کوچی با اشاره به اهمیت امنیت در این دیدار گفت: تأمین امنیت مسابقه، توسط نیروی انتظامی و یگان ویژه و زیر نظر مستقیم شورای تأمین استان فارس انجام خواهد شد. استاندار نیز قول مساعد برای همه نوع همکاری و همراهی کامل داده‌اند.

وی با اشاره به شور فراگیر مردم فارس در بازی‌های اخیر فجر شهید سپاسی خاطرنشان کرد: شیراز به‌واسطه هواداران پرشور، مدیریت منسجم، شرایط اقامتی مناسب، فرودگاه بین‌المللی و زیرساخت‌های استاندارد بهترین گزینه برای میزبانی دربی است.

تلاش و هم افزایی مسئولین استان به خصوص نمایندگان فارس در مجلس برای تکمیل و بهره برداری از ورزشگاه پارس بر هیچ کس پوشیده نیست اما اینکه نمی‌توان از واقعیت عدم توان برگزاری دربی در زمان فعلی چشم پوشی کرد، بحث دیگری است. هدف از طرح این مسئله این نیست که اساس اجرای مسابقات ورزشی و گردآوری جوانان در میادین ورزشی را زیر سئوال ببریم بلکه این است که وقتی توان و امکانات کافی برای میزبانی از رویدادی فراهم نیست چرا باید به آب و آتش بزنیم تا این به اصطلاح مهم اتفاق بیافتد.

قطع به یقین حضور دو تیم مطرح ایران و آسیا می‌تواند خوراک خبری رسانه‌های این استان (همچون ما) را تأمین کند، اما آبروی فارس و شیراز نیز نباید بازیچه تصمیمات عجولانه مسئولین باشد! گرچه حالا که زمان اندکی تا آغاز این رقابت بین سرخابی‌ها باقی نمانده شاید بتوان چند معضل مجموعه پارس را برطرف کرد اما جلوگیری از هجوم هواداران به این ورزشگاه با این نگاه که می‌رویم و به هر شکلی (حتی از روی دیوار) خودمان را به سکوی تماشاگران برای تماشای بازی می‌رسانیم، در بازی استقلال بسیار پر رنگ بود و به نظر می‌رسد راهی به جز حضور حداکثری نیروی‌های حفاظتی برای کنترل این دیدار وجود نداشته باشد.

من هم به نوبه خودم امیدوارم ورزشگاه پارس با رفع کاستی‌ها، محلی برای برگزاری دیدارهای مهم کشوری و چه بسا بین المللی شود تا شیراز پس از سال‌ها به جایگاه اصلی خودش در ورزش دست یابد.