پیام اکبری نوازنده و مدرس موسیقی: نوای هنگ‌درام از اعماق وجود برمی‌آید

هدیه سادات میرمرتضوی-خبر جنوب/ می‌گوید: «شیرینی کار با هنگ‌درام این است که می‌توانی با حس‌ات فضا را پر کنی و موزیکی خلق کنی که تا یک ثانیه پیش وجود هم نداشته است. به‌وسیله‌ی هنگ‌درام، با هر حسی می‌توانی موزیک بسازی و به مخاطب انتقال دهی و این یکی از دلایلی است که من را به این ساز علاقه‌مند کرده است.» با پیام اکبری 34 سال و نوازنده و مدرس ساز هنگ‌درام، گفتگویی انجام دادیم تا بیشتر درباره‌ی این بشقاب‌پرنده‌ی عجیب و دوست‌داشتنی عالم موسیقی بدانیم.

هنگ‌درام را برای تسکین مشکلاتم انتخاب کردم

از بچه‌گی علاقه‌مند به موسیقی بودم، چون پدرم در سن خیلی کم، موسیقی‌های کلاسیک و پاپ خارجی و ایرانی زیاد گوش می‌داد و برای من هم می‌گذاشت. پدرم استعداد خوبی در موسیقی داشت و من هم بزرگتر که شدم، تصمیم گرفتم حتما در هنر موسیقی دنبال آموزش بروم. ولی وقتش نمی‌رسید و هربار می‌خواستم شروع کنم می‌فهمیدم سازی را که انتخاب کرده‌ام چیزی که می‌خواهم نیست، حتی مدتی دنبال یادگیری گیتار رفتم و آن را ادامه دادم ولی باز فهمیدم گیتار سازی نیست که در جستجویش هستم. تا این‌که مشکلاتی در زندگی‌ام پیش آمد و ورشکست شدم. هم از نظر روحی و هم مالی! هنگ‌درام را از سال 2000 می‌شناختم و وقتی با این مشکلات دست‌وپنجه نرم می‌کردم، تصمیم گرفتم آن را یاد بگیرم که این تعلیمات نزد استادم مهرشاد کریمی اتفاق افتاد.

هنگ‌درام؛سازی با 265 صدا و گام

اختراع هنگ‌درام از آن‌جا شروع شده است که فلیکس رونِر و سابینا شِرر، یک زوج آلمانی ساکن شهر برن در کشور سوئیس، با الهامات از فضا و کیهان، در سال 2000 اقدام به ساخت این ساز کرده‌اند. سازی که دارای ویژگی‌های خاص است. نت‌خوانی دارد و نیازی هم به برق ندارد، این‌طوری هروقت دوست داشته باشی در دسترس‌ است. ویژگی دیگرش این است که از فلز بوده و ریتم و ملودی‌اش با هم است. طوری که حس می‌کنی از اعماق وجود برمی‌آید. این ساز پیچیدگی‌هایی دارد. یکی این‌که برخلاف تفکر مردم، اصلا آسان نیست چون نت‌خوانی دارد. ویژگی دیگرش این است که می‌شود آن را با همه‌ی سازها هم‌نوازی کرد. هنگ‌درام 265 صدا و گام‌ مختلف دارد و اسم اصلی آن هندپن است که در ایران به هنگ‌درام شهرت یافته است.

انرژی مثبت مردم از اجراهای خیابانی

من اجرای خیابانی زیاد دارم و در اصل، اول کارم را از خیابان شروع کردم، هنوز هم گاه‌به‌گاه به خیابان می‌روم . آن‌جا ساز می‌زنم. در این نوع اجراها، بازخورد مردم به این شکل است که اکثریت از نوازنده‌ی خیابانی حمایت می‌کنند و انرژی خوبی می‌گیرند و می‌دهند. نظر من این است که در اجرای خیابانی باید ابتدا یک جاذبه‌ای باشد تا نظر مردم به آن موزیک جلب شود و آن، حس درونی نوازنده است که باید از طریق ساز انتقال دهد و آن هم به احساسی بودن و حس‌وحال هر نوازنده‌ بستگی دارد. اگر روزی قرار باشد هنگ‌درام ننوازم، ساز دومی که انتخاب خواهم کرد، یک فلوت ارمنی به نام دودک است.

آرزو دارم نوازنده‌ای جهانی شوم

موسیقی حرف‌های نا‌گفته‌ای است که نمی‌توانی برایش کلمه‌ای پیدا کنی و توصیف شود. موسیقی آن‌جاست که آغاز می‌شود و دنیا تبدیل می‌شود به حرف‌های ناگفته. اگر بخواهم برایتان از بزرگترین آرزویم در حوزه‌ی موسیقی بگویم، آرزو دارم آن‌قدر فکرم آزاد باشد که دغدغه‌ای نداشته باشم و فقط بتوانم با فکر آزاد ساز بزنم. دوست دارم نوازنده‌ای عالی و جهانی باشم ولی در نهایت باید این را تا الان فهمیده‌ام که برای یک موسیقی‌دان خوب بودن، باید تا آخر عمر فقط بیاموزم و بیاموزم.