غم نان اگر بگذارد...!

علی جمشیدپور - «خبرجنوب»/ روزهای سخت یکی پس از دیگری می گذرد و مشکلات اقتصادی حاصل از سوءمدیریت، اقشار مختلف جامعه را تحت فشار کمرشکنی قرار داده است. در این بین کسب و کارهای خرد و کلان به ترتیب در آستانه تعطیلی هستند و اگر بخواهند سرپا بمانند ناگزیر به تعدیل نیرو می شوند.

حالا در این وضعیت که مردم کشور برای به دست آوردن لقمه نانی حلال، نمی دانند چگونه روز را شب کنند، برگزاری یا عدم برگزاری مسابقات لیگ های فوتبال کشور به مهم ترین بحث این روزهای ورزش ایران بدل شده است.

اینکه تا چه اندازه برگزاری مسابقات ورزشی می تواند به معیشت مردم کمک کند، موضوعی است که در ادامه به آن خواهیم پرداخت.

اسپانسرها از کجا می آیند؟

یکی از سخت ترین مراحل تیمداری در ورزش، تأمین هزینه های گزاف آن است که عمدتا توسط سرمایه گذار بخش خصوصی مهیا می شود. اینکه صنایع موظف به تأمین هزینه در راستای مسئولیت های اجتماعی هستند شکی در آن نیست اما این روند در شرایط عادی و نرمال جامعه شدنی است، در حالیکه در ایران تنها نامی از آتش بس وجود دارد و جنگ واقعی بین مردم و تأمین هزینه های زندگی در جریان است.

در این مسیر اکثر تیم های مطرح ورزشی کشور تحت حمایت های مالی کارخانجات و صنعت کشور هستند که همین صنایع برای زنده ماندن در حال تعدیل نیرو می باشند؛ آن هم تعدیل نیروی کار متخصص که نان آور یه خانواده است و معضل بیکار شدنش می تواند به فروپاشی آن خانواده منجر شود.

شاید فدا کردن انسان ها برای زنده نگه داشتن ورزشی که سال هاست به سیاست و دلالی آلوده شده از مرز بی انصافی عبور کرده و به وادی نادیده گرفتن برسد اما واقیت امر این است که روح ورزش در راستای ایجاد شور و نشاط اجتماعی پایه ریزی شده و انتخاب این مسیر برای حفظ ظاهر ورزش بی جان ایران کمی اغراق آمیز و طعنه زننده است. ای کاش ارزش انسانیت فراتر از برگزاری مسابقات ورزشی باشد!

هزینه های سرسام آور تیم ها برای شرکت در مسابقات ورزشی

وقتی یک تیم می خواهد برای میهمانی در رویدادی ورزشی سفر کند نیازمند تأمین عوامل مختلفی است که هرکدام در جای خود بسیار گران به پای باشگاه تمام می شود. به طور مثال هزینه ایاب و ذهاب، در کنار تهیه تغذیه و اسکان تمامی اعضای تیم به غیر از پرداخت قراردادها و حقوق ارکان باشگاه، تا اندازه ای در تورم افسار گسیخته ایران هنگفت است که بیشتر تیم های ورزشی در مسیر انحلال هستند.

نشانه آن هم این است که به گفته مهدی تاج رئیس فدراسیون فوتبال، 14 تیم از 16 تیم لیگ برتر فوتبال کشور به عنوان قدرتمندترین بخش ورزشی ایران، درخواست عدم از سرگیری رقابت های فوتبال باشگاهی در ایران را در این شرایط به فدراسیون داده اند.

مسئولین ناکارآمد و صورت مسئله پاک کن

مدیریت در هر بخش و حوزه ای علاوه بر دانش، نیازمند شناخت از وضعیت جامعه و عدم بی تفاوتی نسبت به مشکلات است. شاید این موضوع در کشور زیاد به چشم بخورد که مسئولین برای فرار از حل معضلات عملا صورت مسئله را پاک و به گونه ای فرار رو به جلو می کنند که به نظر می آید قانون بقای انرژی آلبرت اینشتین نیز در رابطه با مشکلات صدق می کند. یعنی مشکلات به خودی خود وجود داشته و خواهند داشت پس کاری از دست ما بر نمی آید. اما نکته ای که در مدیریت معمولا نادیده گرفته می شود تشخیص اهم و فی الاهم است که با در نظر گرفتن بحران اقتصادی حاکم بر کشور، بحث معیشت در هر حالتی به فی الاهم تبدیل شده است. پس توقع می رود کسانی که دستی بر آتش سیاست گذاری به خصوص در حوزه ورزش دارند مسیری را فراهم آورند تا حامیان مالی این حوزه بخشی از هزینه کرد را با حمایت از صنایعی که بر اثر مشکلات مالی مجبور به تعدیل نیرو شده اند برای بازگرداندن آن افراد به وادی کسب روزی حلال اختصاص دهند.

حرف هایی که هر روز رنگ عوض می کنند

در این چند وقت اخیر نظرات مختلفی در رابطه با از سرگیری مسابقات ورزشی به خصوص در رشته فوتبال ارائه شده اما توقع از فدراسیون فوتبال به عنوان متولی برگزاری مسابقات این بود که به تصمیمی جامع و مورد قبول برسد که همچنان در بلاتکلیفی به سر می برد.

در جلساتی که سازمان لیگ با مسئولین تیم های لیگ برتری برگزار کرد به گفته مهدی تاج رئیس فدراسیون فوتبال، 14 تیم از 16 تیم حاضر در این رقابت ها با از سرگیری مسابقات مخالفت کردند اما فدراسیون تصمیم گرفت ادامه این رویداد فوتبالی را به بعد از جام جهانی موکول کند. در همین حال لیگ های دسته های پایین تر غرعه کشی و برای آغاز مجدد آن در همین ماه تاریخ تعیین شد که با اعتراض خیل عظیمی از تیم ها نیز مواجه شد.

چند روز پیش نیز خبر رسید که محمدمهدی فروردین رئیس فراکسیون ورزش مجلس شورای اسلامی در نامه ای خطاب به رئیس فدراسیون فوتبال لغو تمامی مسابقات فوتبالی کشور را الزامی دانسته بود؛ درخواستی که با آغاز تمرینات و روند آماده سازی تیم های لیگ یک و دو در تضاد بود و همه را در شوک فرو برد.

در این نامه از شرایط موجود کشور به واسطه جنگ، بروز مشکلات در عرصه های مختلف، تاثیرات منفی جنگ در ابعاد اقتصادی تیم‌ها، اختلال در حوزه حمل و نقل و مباحث امنیتی به عنوان مهمترین دلایل برای لغو مسابقات کشوری در همه رده‌ها نام برده شده است.

البته شاید صحبت های جدید آقای فروردین باعث شده تا رئیس فدراسیون فوتبال همچنان برای تصمیم گیری در این رابطه دست نگه دارد.

رئیس فراکسیون ورزش که در جلسه ای برای ضیافت مسئولین به دعوت باشگاهی که فقط نام مردمی بودن را یدک می کشد، شرکت کرده بود در سخنرانی خود عنوان کرد: «یکی از دغدغه‌ها این است که من گفته‌ام لیگ تعطیل شود. نه اصلا همچین چیزی نیست. اتفاقا خود من منتقد این هستم که چرا لیگ را تعطیل کردید، چرا فوتبال و ورزش را تعطیل کردید و از همه مهمتر اینکه چرا تماشاگران را اجازه نمی‌دهید به استادیوم بروند. یکسری موضوعات از اختیارات ما نیست.»

باز هم حرف هایی با تاریخ انقضای یک روزه، کلاف درهم پیچیده ورزش را پیچیده تر کرده و مشخص نیست این شرایط تا چه زمانی قرار است ادامه داشته باشد.

مخلص کلام اینکه اگر ورزش قرار است به پویایی و نشاط جامعه کمک کند در ابتدا باید مردم آن جامعه زنده بمانند تا ورزش مسیری برای اعتلای روح آن ها شود. شاید شاملو هم روزی به اهمیت نان پی برده بود که این شعر را سرود: 

«از دست های تو قصه ها می توانم گفت، غم نان اگر بگذارد...!»