چرا خرمشهر حال و روز خوشی ندارد؟

آیا حق با مطورزاده است ؟

چرا خرمشهر حال و روز خوشی ندارد؟

نیکنام خشنودی – خبرجنوب –

کندوکاو در سخنان این نماینده مجلس ما را به کوچه ها و خیابان ها و معابر خرمشهر می رساند جایی که بیکاری بر روی دیوارهایش شتک زده و جای دیوارنوشته های مقاوت در سالهای آزادی خرمشهر را تنگ می کند.

 این شهر مقاوم علی‌رغم تلاش‌های صورت گرفته وسط دولت‌های مختلف در چهار دهه گذشته با وضعیت مطلوبی درخورشان و منزلت جانبازی رزمندگان فاصله معناداری دارد، به طوری که مقام عظمای ولایت در کلام عتاب‌آمیز و گله‌مندانه فرمودند؛ معلوم می‌شود خرمشهر خیلی کمبود دارد، باید ساخته شود، این را زنده کنید، این کلام طلایی مقام معظم رهبری است.

برای مداوای زخم‌های کهنه ناشی از عداوت و قساوت دشمن، مجلس مسئولیت بسیار بزرگی دارد و باید هر یک از کمیسیون‌های تخصصی یک مشکل و مسئله را از خرمشهر حل کنند و به یاری مردم مرزدار غیور که در ابتدای جنگ تحمیلی به تنهایی و در روزهای تنهایی انقلاب و کشور مردانه خاکریزهایی از غیرت و جوانمردی با گوشت و استخوان خود ساختند و ماشین جهنمی دشمن متجاوز را ۴۵ روز متوقف کردند بشتابند، اینک یک ایران بدهکار خرمشهر و همه بدهکار شهدا هستیم.

در دهه ۴۰ و بعد از آن قسمت قابل توجهی از هزینه‌های شهرداری تهران از محل درآمدهای شهرداری خرمشهر تامین می‌شود و ردِ دِین صورت نگرفت، تنها در دوره مدیریت  قالیباف در شهرداری تهران  طرح‌های عمرانی، خدماتی، فرهنگی و اجتماعی صورت گرفت و بعد از آن باز هم خرمشهر به دیار فراموشی سپرده شد.

ام المصائب خرمشهر بیکاری است، عدم سرمایه‌گذاری وعدم استفاده از نیروهای بومی، چالش بزرگ خرمشهر و خوزستان، بحث زیست محیطی ناشی از افزایش و ورود آب شور دریا به رودخانه کارون و انجام سدهایی که بر روی کارون ایجاد شد را باید وزارت نیرو دقت کند و حداقل در ماه دوبار از سدها رهاسازی آب برای بهبودی وضعیت کشاورزی انجام دهد.

شایسته است وزارت نفت به توسعه میادین نفتی شمال خرمشهر و جزیره مینو که با کشور عراق مشترک است اقدام کند،  از خرمشهری که جنگ خرمی آن را گرفت .از شهری که هنوز هم جنگ‌زده است و وضعیتش قرمز! کافیست عکس‌ها را ببینیم و ببینیم که خرمشهر با آن همه منابع و نفت و... هنوز هم مردمش درد می‌کشند و تاسف بخوریم که چرا بخشی از این مردم عزیز کوخ نشین شده‌اند!

 بعثی‌ها که آمدند و خرمشهر را گرفتند، امثال محمد جهان‌آراها جنگیدن و خون دادند و این خاک مقدس را پس گرفتند و از شهر بیرونشان کردند. لیکن جنگ آمده بود که خرم‌شهرِ آباد را ویران کند! جنگ که تمام شد آقایان و مسئولان بارها به مردم قول و وعده دادند و گفتند که ما این شهر جنگ زده را دوباره می‌سازیم و خرم‌شهر می‌کنیم. حالا بعد از چهل و چند سال چه شد آن قول‌ها؟! چه شد آن دلخوشی‌هایی که به مردمانش دادیم؟!

هنوز در خیابان‌ها و کوچه‌های اطراف کارون جای گلوله‌های عراقی بر در و دیوار شهر مانده است . البته اینکه شهر هنوز آثار جنگ دارد تنها یک درد از دردهای مردمان خونین‌شهر است؛ مردم اینجا آب و هوا هم ندارند!

خرمشهر را فقط با پوستر و فیلم و نوا‌هایش دوست داریم؟! طنز تلخی‌یست که برای ساخت فیلم‌های جنگی به خرمشهر می‌رویم چون هنوز هم جنگ‌زده است! چرا سوم خرداد که می‌شود فقط از مقاومت مردم می‌گوییم و به آن افتخار می‌کنیم اما از درد و زندگی و معیشت مردم حرفی نمی‌زنیم؟!