سایه غم

سهیلا رفیعی نژاد-«خبرجنوب»/ با وجود تاکید پیج های مختلف بر ترویج شادی و افزایش نشاط درجامعه اما تعداد افرادی که احساس غم می کنند در کشور و استانهای مختلف از جمله فارس، روز به روز در حال افزایش است. این وضعیت به حدی است که برخی دایم به خود و یا اطرافیان انرژی منفی می دهند و حتی برچسب افسردگی می زنند.

اما واقعا چه راهکارهایی وجود دارد تا وضعیت از این وخیم تر نشود؟ اینکه برنامه های کوتاه مدت، مقطعی و مسکن وار را به جامعه عرضه کنیم آیا راه به جایی خواهیم برد؟

عضو هیات علمی بخش جامعه شناسی دانشگاه شیراز در این خصوص  به «خبرجنوب» می گوید: دستیابی به وضعیتی که نشاط را در جامعه ایجاد کند به همین راحتی که برخی می گویند نیست و در واقع یک موضوع ساختاری  و زمان بر است.

دکتر اصغر میرفردی تصریح می کند: فرایندی که باعث شده مردم غمگین گردند طولانی مدت و ساختاری است؛ در واقع شرایط ایجاد شده در مدت زمان طولانی باعث شده مردم احساس کنند شادی و نشاطی که باید، در زندگی شان وجود ندارد و بنابراین برای چیزی که در طولانی مدت پدیدار شده است نمی توان در کوتاه مدت نسخه پیچید.

  استاد بخش جامعه شناسی دانشگاه شیراز می گوید: مسوولانی که در این خصوص و برای تزریق شادی بین مردم استان برنامه ریزی می کنند و سیاستگذاران باید بدانند که غمگینی ها پدیده ای طولانی مدت و نتیجه سیاستگذاری ها وتحولاتی بلند مدت است و برای برنامه ریزی ها نیز باید این مقوله را مد نظر قرار داد.

دکتر میرفردی با بیان اینکه در حال حاضر درصد قابل توجهی از مردم و اقشار درگیر این پدیده هستند، عنوان می کند: وجود غمگینی بین مردم جامعه حالا چه در استان و چه کشور، در گذر زمان اتفاق افتاده و ساختاری است  و نمی توانیم در کوتاه مدت و با دید تک عاملی برای آن نسخه بپیچیم.

او به «خبرجنوب» می گوید: مردم وضعیت خوبی را برای الان و چشم انداز مثبتی را برای آینده شان چه به لحاظ معیشتی، چه اقتصادی و چه اجتماعی نمی بینند و همه اینها عاملی برای ماندن حس غم بین افراد و اقشار مختلف جامعه می شود.

مردم در نیازهای زیستی اولیه شان مانده اند، چطور  می توان توقع داشت شاد باشند

استاد بخش جامعه شناسی دانشگاه شیراز در ادامه با بیان اینکه بی ثباتی اقتصادی و معیشتی مردم را بیشتر درگیر رفع این مسائل کرده است عنوان می کند: مردم در تامین نیازهای زیستی اولیه شان مانند خوراک و مسکن  مانده اند و چطور می توان از آنها توقع داشت شاد باشند.

دکتر میرفردی می گوید: معتقدم به منظور رسیدن به مرحله ای که توقع شادی کردن از مردم داشته باشیم و یا برنامه ریزی ها برای تزریق شادی موثر باشد، باید بازنگری و بازبینی در سیاست های اقتصادی مان داشته باشیم.

 او اضافه می کند: در حال حاضر به دلیل بی ثباتی اقتصادی افراد حتی برای فردای خود در این زمینه نمی توانند برنامه ریزی کنند و معتقدم ما دچار یک نوع سرگشتگی، تلاطم و سرگردانی ناشی از این وضعیت شده ایم و در این شرایط شاد بودن برای خیلی از افراد جامعه معنایی که باید را ندارد.

این استاد جامعه شناسی دانشگاه شیراز تاکید می کند: غیرقابل پیش بینی بودن زندگی از نظر اقتصادی روی ابعاد دیگر هم می تواند تاثیر بگذارد و در حال حاضر شرایط طوری است که افراد چندان نمی توانند روی فردا حساب باز کنند و به تعبیر مولاعلی (ع)  وقتی از فرصت هایمان نتوانیم استفاده کنیم اندوه می آورد .

دکتر میرفردی می گوید: در شرایط اقتصادی فعلی مردم در استان و کشور در شرایط بقا هستند و به عبارتی برای زنده ماندن تلاش می کنند و به  ناچار فقط نیازهای اولیه خود و خانواده را برطرف می نمایند.

 او اضافه می کند: در حالیکه نشاط و شادکامی مرحله ای بالاتر از بر طرف سازی نیازهای زیستی است و وقتی سلسه مراتب نیازهای زیستی را در نظر می گیریم در مراحل بعدی افراد به خودشکوفایی می رسند و سعی  می کنند شادتر باشند؛ در حالیکه  در مرز بقا نیاز شادی معنی خود را از دست می دهد.

نیازهای اولیه مردم به سختی برطرف می شود

استاد بخش جامعه شناسی دانشگاه شیراز در ادامه با اشاره به برطرف شدن سخت نیازهای اولیه مردم در شیراز به دلیل گرانی ها می گوید: بسیاری از کارمندان در شیراز اجاره نشین هستند و این روزها زانوی غم بغل کرده اند که برای تمدید قرارداد ناتوان هستند و چطور اضافه اجاره بها را تامین کنند. در این خصوص برخی کارمندان حتی برای سکونت و اجاره منزل ارزان تر به روستاهای اطراف شیراز پناه آورده اند و صبح ها با طی کردن مسیر زیادی سر کار می ایند در حالیکه سالها ساکن شیراز بوده اند.

دکتر میرفردی اضافه می کند: بسیاری از مردم هم توان تامین لبنیات در حد نیاز بدن را ندارند؛ میوه نمی توانند بخرند و چطور چنین افرادی می توانند به دنبال شادی واقعی باشند.

او می گوید: هدف از بیان این حرفها صرفا اعلام مسائل موجود نیست و بلکه می خواهیم تاکید کنیم که درمان، قرینه درد است و برای برنامه ریزی های یاد شده اول باید ببینیم درد کجاست و درمان را از همانجا شروع نماییم.

مسوولین مشکلات را انکار نکنند

دکتر میرفردی در ادامه می گوید: برای دستیابی به اهداف مد نظر در این مقوله می بایست در مرحله اول مسوولین ما بپذیرند که مردم مشکل دارند و این قضیه را انکار نکنند. این انکار و بی توجهی ها مردم را عصبانی تر می کند و مردم احساس می کنند مسوولین درد آنها را نمی فهمند و چون مشکلی احساس نمی کنند به فکر درمان مشکل هم نیستند و امیدی ندارند که شرایط بهتر شود.

برنامه ریزی های مسکن، میان مدت و بلند مدت برای شادی مردم

استاد بخش جامعه شناسی دانشگاه شیراز همچنین تصریح می کند: به منظور دستیابی به اهدافی موثر برای ایجاد شادی بین مردم می توان از برنامه های مقطعی و حتی مسکن وار برای تعدیل شرایط بهره برد ؛ اما در برنامه ریزی های میان مدت در سه حوزه می توان کار کرد: یکی در بحث همدلی با مردم و پذیرفتن اینکه مشکلاتی وجود دارد. دوم اینکه در راستای پذیرش این مشکل ضمن اینکه آسیب شناسی ها انجام شود برنامه ریزی های بلند مدت انجام گیرد و همچنین  برنامه های کوتاه مدتی ریخته شود که اوضاع را بهتر کند .

 دکتر میرفردی می گوید: در عین حال برنامه های نظارتی، کنترلی و حمایتی نیز باید مد نظر باشد و در زمینه های فرهنگی اجتماعی نیز کار شود.

 در برنامه ریزی ها غم پمپاژ نشود

این استاد جامعه شناسی دانشگاه شیراز همچنین با اشاره به برنامه های فرهنگی موجود در جامعه عنوان می کند: برنامه های مناسبتی موجود تا دلتان بخواهد آمیخته با غم و سوگواری هست؛ معتقدم در برنامه ریزی های یادشده معمولا غم پمپاژ می شود.

دکتر میرفردی می گوید: اینکه کل شهر را به نمادهای غم و سوگواری آذین ببندیم، اما به مسائل شادی مردم به همان اندازه توجه نکنیم نامطلوب است و حتی در برنامه های مناسبت های شاد هم که ارایه می  گردد تم ها، تم های شادی نیست که شادی را ایجاد کند.

او تاکید می کند: رسانه ها هم معمولا به دنبال ایجاد شادی در مردم نیستند و در واقع هم اقدامات اجرایی وهم اقدامات رسانه ای فرهنگی ما یک نوع هم افزایی در غمگین ساختن مردم دارند،  که باید بازنگری در این باره صورت گیرد.