کتیبه داریوش در تختجمشید؛به این کشور نیاید، نه سپاه دشمن، نه خشکسالی و نه دروغ
فراوانی کتیبههای بازمانده از داریوش یکم هخامنشی به تنهایی بیش از مجموع کتیبههای دیگر پادشاهان ایران است.
ادمین 10
کتیبه داریوش در تختجمشید؛به این کشور نیاید، نه سپاه دشمن، نه خشکسالی و نه دروغ
فراوانی کتیبههای بازمانده از داریوش یکم هخامنشی به تنهایی بیش از مجموع کتیبههای دیگر پادشاهان ایران است. همچنین داریوش را میتوان به سبب نگاشتن کتیبه تاریخی بیسْتون، کهنترین تاریخنویسِ شناختهشده ایرانی دانست.
در بیرون از محوطه اصلی تختجمشید و بر بدنه سنگیِ جبهه جنوبی آن (جایی که در زمان داریوش قرار بوده در ورودی اصلی تختجمشید باشد)، چهار سنگنبشته در کنار یکدیگر جای دارند که همگی به فرمان او نگاشته شدهاند.
نخستین سنگنبشته از سمت چپ (DPd) به خط و زبان فارسی باستان، دومین سنگنبشته (DPe) نیز به خط و زبان فارسی باستان، سومین سنگنبشته (DPf) به خط و زبان عیلامی و چهارمین سنگنبشته (DPg) به خط و زبان اَکَدی (بابلی نو) هستند. هر چهار سنگنبشته، چهار متن مستقل و متفاوت هستند و هیچکدام ترجمه دیگری نیست.
سنگنبشته چهارم داریوش در تختجمشید (DPd) که از سمت چپ، نخستین کتیبه از کتیبههای چهارگانه یادشده در بالا است، در ۲۴ سطر نگاشته شده و در وضعیت سالم و فرسودهنشدهای تا به امروز بازمانده است.
این سنگنبشته دربردارنده یکی از مشهورترین سخنان داریوش و درخواست و دعای او به پیشگاه اهورامزدا و دیگر خدایان است. آرزو و دعای داریوش در بند سوم و سطرهای پانزدهم تا بیستم آن کتیبه آمده است.
