سيد محی الدین حسینی ارسنجانی- روزنامه نگار/ در طی دهه های اخیر علیرغم همه توجهاتی که به امر مهم و حیاتی آموزش عالی (دانشگاهها)و آموزش مقدماتی(مدارس) در کشور شده، گاه از توجه به زیر ساختهای اساسی آموزش غفلت کرده ایم.از عدم توجه به پیش بینی تعداد کلاسهای درسی مورد نیاز دروس دانشگاهی در سالهای آتی گرفته تا مدارسی که قرار بود نوساز و مقاوم سازی شوند یا کلاسهای درس فرسوده و غیر استانداردی که بارها تصمیم به برچیده شدن آنان گرفته شد و اقدامی در این رابطه صورت نگرفت تا کلاسهای درسی غیر استاندارد و قدیمی دانشگاهها و آموزش و پرورشی که با این وضع اسف بار بودجه کشور بهای چندانی به احیا و جایگزین و بازسازی و تعمیرات آنها داده نمیشود.اما به راستی نقطه پایان این همه کاستیها و نابسامانیها در حیطه آموزش کشور کجاست و چه کسانی در این اهمال کاریها مقصرند؟ ایران در حال حاضر با وجود مشارکت های سازنده این همه خیرین بزرگوار حوزه مدرسه سازی به حداقل دویست هزار مدرسه نیاز فوری دارد. کشور ما با همه رشد علمی و آموزشی فریاد زده شده از سوی مسئولان آموزشی هنوز برخوردار از هزاران مدارس سنگی و کپری و کانکسی و فرسوده ای است که جان فرزندان ایران زمین را تهدید میکند. چالش جدی پیش روی آموزش کشور عدم تامین اعتبار لازم برای ساخت سریع واحدهای دانشگاهی، خوابگاههای دانشجویی، کلاسهای درس دانش آموزی و دانشجویی و تجهیز و نوسازی ساختمانهای فرسوده نهاد تعلیم و تربیت و دانشگاه های دولتی خصوصا در کلانشهرهاست.
غفلت مدیران ارشد کشور در رابطه با مباحث آموزش که در صدر برنامه ها و بودجه نویسی دولتهای رفته و آمده نبوده و دو وزارتخانه علوم و آموزش و پرورش که هیچگاه از اولویتهای اولیه کشور نبوده و نیستند از یک سو و نبود اراده کافی و اعتقاد لازم نسل جدید متمولین جامعه به انجام فریضه مدرسه سازی باعث گردیده تا در حوزه آموزش کشور رشد علمی قابل قبول و استاندارد و مطابق با معیارهای جهانی را نداشته باشیم و از این جهت این مساله موجب نوعی سرخوردگی و نومیدی در بین فعالان اموزشی کشور گردیده است.لازم است سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور را بیش از پیش دریابیم و علاوه بر آن توجهی به مدارس نقاط دور دست روستایی و عشایری کشور داشته باشیم.باید در گسترش عدالت آموزشی کشور سهیم بوده و با ساخت مدارس استاندارد و غیر از آن با تجهیز و تقویت دیگر مراکز آموزشی حوزه دانشگاه و مراکز آموزش عالی التفات و گوشه چشمی داشته به این مقوله باشیم.