عشقی به رنگ سرخ!

علی جمشیدپور - «خبرجنوب»/ در گیر و دار روزهای جنگ و تشویش بماران های پی در پی، چراغ ورزش ایران خاموش شد. درست در زمانی که همه به یک دلیل برای دوری از استرس ناشی از شرایط جنگی نیاز داشتند، علاقه مندان به فوتبال به دلیل تعطیلی لیگ برتر از تماشای رقابت های باشگاهی فوتبال ایران محروم شدند. در این زمان بود که بازیکنان و مربیان خارجی به دنبال آینده ای نامعلوم  کشور را ترک کردند. برخی از فوتبالیست های ایرانی نیز که خانواده شان در خارج از ایران زندگی می کردند برای عبور از این وضعیت به هر سختی که بود خود را به آغوش گرم خانواده رساندند تا روزهای پرالتهاب جنگ را پشت سر بگذارند. سروش رفیعی هافبک تکنیکی و پرآوازه فوتبال ایران نیز یکی از این بازیکنان بود که رفتنش از ایران با حواشی زیادی همراه شد. اما ماجرا از آنجا شروع شد که آتش بس دو هفته ای، مسئولین را بر آن داشت تا به فکر آغاز مجدد لیگ نیمه کاره بیفتند و همین شد که باشگاه ها، در راستای از سرگیری تمرینات، بازیکنان خود را فراخواندند. سروش یکی از بازیکنانی بود که تاکنون به کشور بازنگشته و به همین دلیل دیروز در جلسه کمیته انضباطی باشگاه پرسپولیس رأی به جریمه 20 درصدی رفیعی داده شد. اینکه در آینده سرنوشت سروش خوش تکنیک فوتبال ایران چه می شود موضوعی است که نیاز به گذر زمان دارد اما بد نیست نگاهی بیاندازیم به مسیر پر پیچ و خمی که فوتبالیست شیرازی برای رسیدن به این جایگاه طی کرده است.

سروش رفیعی یکی از چهره‌های خاص و ماندگار فوتبال ایران است؛ فوتبالیستی تکنیکی، خوش‌فکر و خلاق که از همان سال‌های ابتدایی حضورش در فوتبال حرفه‌ای، نگاه‌ها را به خود جلب کرد. او در طول دوران ورزشی‌اش بارها فراز و نشیب‌ را تجربه کرد اما همیشه با کیفیت بالا، اخلاق حرفه‌ای و شخصیت آرام و قابل‌اعتمادش، جایگاه ویژه‌ای در میان هواداران، مربیان و کارشناسان پیدا کرده است. مسیری که رفیعی طی کرده، داستان تلاش، پشتکار و عشق به فوتبال است؛ مسیری که از چمن‌های شیراز آغاز شد و تا قهرمانی در لیگ برتر و حضور در تیم ملی ایران ادامه یافت.

آغاز راه؛ فوتبال در شیراز و قدم‌های نخستین

سروش رفیعی در 4 فروردین ۱۳۶۹ در شیراز متولد شد؛ شهری که همیشه استعدادهای فوتبالی فراوانی داشته و رفیعی نیز یکی از شاخص‌ترین ورزشکارانی است که فوتبال فارس به ایران معرفی کرده است. او از همان سال‌های کودکی علاقه‌مند به فوتبال بود و استعداد ذاتی‌اش در دریبل‌زنی و پاس‌های خلاقانه باعث شد در فوتبال پایه زودتر از دیگران دیده شود.

رفیعی فعالیت جدی خود را در آکادمی فجر شهید سپاسی آغاز کرد؛ باشگاهی که در چند دهه اخیر نقش مهمی در پرورش بازیکنان جوان و معرفی آنها به فوتبال ایران داشته است. سروش به‌سرعت به رده‌های بالاتر راه پیدا کرد و در دوران نوجوانی تبدیل به یکی از برترین استعدادهای تیم شد. تکنیک بالا، بازی‌سازی دقیق و توانایی‌اش در قرار گرفتن بین خطوط، او را از سایر بازیکنان متمایز می‌کرد.

ورود به فوتبال حرفه‌ای؛ ظهور یک بازی‌ساز خوش‌فکر

رفیعی در نهایت به تیم بزرگسالان فجر سپاسی رسید و خیلی زود توانست جایگاه خود را در ترکیب اصلی تثبیت کند. بازی‌های چشم‌نواز او باعث شد رسانه‌ها از او به عنوان یکی از استعدادهای آینده‌دار فوتبال ایران یاد کنند. در فجر سپاسی بود که سروش ویژگی‌های کلیدی‌اش مثل پاس عمقی‌های دقیق، هوش بالای بازی و چرخش‌های سریع با توپ را به نمایش گذاشت.

در سال ۲۰۱۳، او به فولاد خوزستان پیوست؛ تیمی که در آن سال‌ها با هدایت حسین فرکی یکی از بهترین مجموعه‌های فوتبال ایران را تشکیل داده بود. انتقال به فولاد نقطه عطفی در پیشرفت سروش محسوب می‌شود. در این تیم بود که توانست به بلوغ تاکتیکی برسد و در کنار بازیکنان سطح بالا، نقش مهمی در بازی‌سازی تیم داشته باشد.

قهرمانی با فولاد؛ نقطه درخشش بزرگ

فولاد در فصل ۱۳۹۲–۱۳۹۳ یکی از زیباترین فوتبال‌های لیگ برتر را ارائه داد و با اتکا به جوانان بااستعداد، قهرمانی لیگ برتر را جشن گرفت. سروش رفیعی در آن فصل ستون مهمی در خط میانی بود و نقش پررنگی در قهرمانی تیم داشت. بسیاری از کارشناسان، رفیعی را یکی از بهترین پاسورهای لیگ آن سال دانستند.

این قهرمانی نه تنها موقعیت او را تثبیت کرد، بلکه باعث شد نگاه تیم‌های بزرگ به سویش جلب شود. در همان سال‌ها رفیعی به تیم ملی نیز دعوت شد و در ترکیب تیم کارلوس کی‌روش حضور پیدا کرد.

دعوت به تیم ملی؛ تحقق رویای ملی

سروش رفیعی نخستین بار در سال ۲۰۱۵ توسط کی‌روش به تیم ملی دعوت شد. سبک بازی او، که بر پایه تکنیک بالا و پاسکاری کوتاه و سریع است، باعث شد در پست هافبک هجومی گزینه‌ مناسبی باشد. او طی این سال‌ها در چندین دیدار دوستانه و رسمی به میدان رفت و حتی در برخی بازی‌ها توانست بدرخشد.

اگرچه حضور او در تیم ملی به اندازه‌ای که شایسته‌اش بود ادامه‌دار نشد، اما طی همان مدت کوتاه نشان داد که کیفیت فنی‌اش بالاتر از میانگین فوتبال ایران است. رفیعی همچنان یکی از بازیکنانی است که همیشه به‌عنوان یک هافبک خلاق و دارای توانایی بازی‌سازی مطرح بوده و بسیاری معتقدند اگر شانس بیشتری پیدا می‌کرد، می‌توانست نقش مهم‌تری در تیم ملی ایفا کند.

انتقال به پرسپولیس؛ شروع یک رابطه عاشقانه

رفیعی پس از پایان دوران حضور در فولاد و گذراندن دوران سربازی در تراکتور، به پرسپولیس پیوست؛ تیمی که گذشته از ساختار حرفه‌ای‌اش، عشق کودکی سروش به شمار می رفت و با بازی در مدرسه فوتبال افشین پیروانی در همان سنین پایین، سودای حضور در جمع قرمزپوشان پایتخت را در سر می پروراند. سروش در همان نیم‌فصل نخست حضورش در پرسپولیس چنان درخشید که خیلی زود تبدیل به یکی از محبوب‌ترین بازیکنان تیم شد.

پرسپولیس برانکو تیمی بود که بازی مالکانه، پاس‌کاری سرعتی و گردش توپ را در اولویت قرار می‌داد؛ سبک بازی‌ای که دقیقاً با توانایی‌های رفیعی هم‌خوانی داشت. او در نقش بازی‌ساز میانی، بارها با پاس‌های زیبا و حرکت‌های ترکیبی زمینه‌ساز گل‌های پرسپولیس شد.

هواداران پرسپولیس هنوز چرخش‌های سریع، ضربات ایستگاهی، پاس‌های عمقی و آرامش مثال‌زدنی او را به خاطر دارند. یکی از نمادین‌ترین لحظات او، گل فوق‌العاده‌اش به ماشین‌سازی و شادی خاص آن بود که نام او را دوباره بر سر زبان‌ها انداخت.

داستان عجیب کارت پایان خدمت و بازی در تراکتور

در اردیبهشت ۱۳۹۳ یک باند تبهکاری دستگیر شد که با سندسازی و جعل اسناد اقدام به گرفتن کارت پایان خدمت برای معافیت از خدمت سربازی می‌ کردند، اعضای این باند در بخشی از اعترافات خود بیان می‌کنند که با برخی از تیم‌ها و بازیکنان فوتبال ایران همکاری داشته‌ اند. با اعتراف تبهکاران جعل کارت پایان خدمت، سازمان نظام وظفیه دوباره مدارک و مستندات تمام بازیکنان فوتبال رو مورد بازبینی قرار داد. با این اتفاق سروش رفیعی که خیلی‌ها اعتقاد دارند بی‌ تقصیر است، پیگیر کارهایش شد تا ثابت کند کارت معافیت از خدمتش جعلی نیست و واقعا پدرش بیمار است.

او مدارک زیادی را در دست گرفت و به جاهای مختلفی رفت تا خودش را ثابت کند اما جو چندان جالب نبود و همه چیز به ضررش رقم می‌ خورد در این مدت سروش به خاطر اینکه مشکلی برای کارش به وجود نیاید و زمان بیشتری برای پیگیری پرونده‌ اش صرف کند، سکوت کرد و با رسانه‌ ها هیچ حرفی نزد اما پیگیری‌ ها دیگر جواب نداد و رفیعی مجبور شد به تراکتورسازی برود تا خدمت سربازی‌ اش را آنجا بگذراند.

در نهایت در تاریخ ۱۹ فروردین ۱۳۹۴ جهت سپری شدن خدمت سربازی اش به تیم نظامی تراکتور سازی که زیر نظر سپاه بود اعزام شد، او در ۳۹ بازی توانست ۵ گل بزند و بازی های زیبایی از خود به نمایش بگذارد وی ۱٫۵ سال در این تیم حضور داشت.

حضور در الخور قطر و بازگشت دوباره به پرسپولیس

پس از درخشش در پرسپولیس، رفیعی برای مدت کوتاهی راهی خورفکان و بعد الخور قطر شد. او در لیگ ستارگان قطر نیز عملکرد قابل قبولی داشت؛ اگرچه سطح رقابت در این کشور باعث نمی‌شد توانایی‌هایش به اندازه لیگ ایران دیده شود.

در نهایت او دوباره به پرسپولیس بازگشت؛ بازگشتی که همراه با خوشحالی هواداران و استقبال شدید آنها بود. بازگشت سروش یکی از مهم‌ترین نقل‌وانتقالات پرسپولیس در آن سال‌ها به شمار می‌رفت.

نقش کلیدی در قهرمانی‌های پرسپولیس

در دوره دوم حضورش در پرسپولیس، سروش رفیعی یکی از عناصر تأثیرگذار تیم بود. مهره‌ای که هر زمان در زمین بود، به ساختار تیم نظم، فکر و کیفیت می‌داد. او در چندین قهرمانی لیگ برتر، جام حذفی و سوپرجام نقش داشت و به عنوان یکی از باتجربه‌ترین بازیکنان تیم، هم در داخل زمین و هم خارج از آن اثرگذار بود.

رفیعی همیشه یکی از متین‌ترین و بااخلاق‌ترین فوتبالیست‌های ایران بوده و رابطه خوبی با هواداران داشت. همین شخصیت حرفه‌ای باعث شد محبوبیتش در پرسپولیس فراتر از عملکرد فنی‌اش باشد.

در فصل جاری، سروش رفیعی شرایط متفاوتی را تجربه کرده است. او همچنان از باتجربه‌ترین و فنی‌ترین هافبک‌های لیگ برتر به شمار می‌رود، اما در مقطع اخیر بیشتر نقش یک بازیکن تأثیرگذار خارج از زمین و یک مهره تاکتیکی برای دقایق خاص را بر عهده دارد.

هرچند حضور او در ترکیب اصلی پرسپولیس به اندازه سال‌های گذشته نیست، اما هر بار وارد زمین شده با همان کیفیت همیشگی ظاهر شده و نشان داده هنوز هم توانایی‌هایش حفظ شده است. از طرفی، تجربه بالای او برای مربیان و بازیکنان جوان تیم ارزشمند است. سروش این روزها علاوه بر فعالیت فوتبالی، در حوزه اجتماعی و فرهنگی نیز حضور مثبتی دارد و همچون همیشه چهره‌ای محترم و محبوب باقی مانده است.