شهروند خبرنگار:شهری که فرسودگی‌اش از فیلم‌هایش قدیمی‌تر است

دهدشت، شهری که هنوز تنها سینمایش با صندلی‌های لق، کولرهای نیمه‌جان و پرده‌ای که بیشتر به خاطره می‌ماند تا ابزار پخش فیلم، هر شب چراغش را روشن می‌کند.

حتی حالا که وعده‌ی ۵۰ میلیارد ریال برای بازسازی و تبدیلش به پردیس چند‌ سالنه روی میز است، بوی فرسودگی همچنان از در و دیوار این ساختمان قدیمی می‌بارد و تماشاگر برای یافتن یک صندلی سالم، بیشتر از انتخاب فیلم، وقت صرف می‌کند.

این سالن، سال‌هاست به تنهایی بار عطش فرهنگی یک شهر را به دوش می‌کشد؛ از مادران دهدشتی که تاب گرمای تیر و مرداد را به جان می‌خرند تا دانشجویان فیلم‌سازی که می‌گویند صدای فیلم در این سالن گاهی شبیه رادیوی موج کوتاه است.