بندرلنگه قطب آینده صنایع آببر در سایه بحران خشکسالی
ادمین ۵
0
کارشناسان معتقدند بندرلنگه با دارا بودن بندرگاه، زیرساختهای گمرکی و دسترسی به آب دریا، میتواند به مرکز صنایع آببر و موتور محرک توسعه پایدار جنوب کشور تبدیل شود.
فتح الله میرکمانداری؛ امروز کشور ما با یکی از مهمترین چالشهای قرن یعنی بحران بیآبی و خشکسالی روبهرو است. این شرایط ایجاب میکند که برنامهریزی برای توسعه صنایع، بهویژه صنایع بزرگ و آببر، با نگاه علمی و آیندهنگر صورت گیرد.
تجربه نشان داده است که استقرار صنایعی مانند فولاد، پتروشیمی، نیروگاههای برق حرارتی و صنایع فرآوری معدنی در استانهای کمآب، نهتنها فشار مضاعفی بر منابع آبی زیرزمینی وارد کرده، بلکه باعث کاهش کیفیت زندگی مردم محلی، افت سطح آبهای زیرزمینی و مشکلات زیستمحیطی گسترده شده است.
برای روشنتر شدن موضوع باید به اعداد و واقعیتهای مصرف آب توجه کرد: تولید هر تن فولاد خام بهطور متوسط بین ۲۵ تا ۳۰ مترمکعب آب نیاز دارد. همچنین صنایع پتروشیمی و پالایشگاهی بسته به نوع محصول، بهطور میانگین بین ۱۵ تا ۲۰ مترمکعب آب برای هر تن محصول مصرف میکنند.
نیروگاههای حرارتی نیز برای هر مگاوات تولید برق بهطور متوسط ۱ تا ۲ مترمکعب آب در ساعت نیاز دارند. این اعداد بهخوبی نشان میدهند که ادامه فعالیت این صنایع در مناطق خشک و نیمهخشک کشور نهتنها منطقی نیست، بلکه تهدیدی جدی برای امنیت آبی و اجتماعی به شمار میآید.
راهکار اصولی، انتقال صنایع آببر به مناطق ساحلی است؛ جایی که امکان استفاده از آب دریا و فناوریهای نوین آبشیرینکن وجود دارد. در این میان، شهرستان بندرلنگه با دارا بودن بندرگاه فعال، ظرفیتهای گمرکی، نزدیکی به کشورهای خلیج فارس و مسیرهای صادراتی بینالمللی، موقعیتی ممتاز برای تبدیل شدن به قطب صنایع آببر دارد.
علاوه بر آن، وجود زمینهای مناسب پیرامون شهرها و روستاهای این شهرستان، زیرساختهای حملونقل زمینی و دریایی و قابلیت جذب سرمایهگذاری مشترک با کشورهای منطقه، ظرفیتهای ویژهای برای توسعه صنعتی بندرلنگه فراهم کرده است.
استقرار کارخانجات فولاد، صنایع آلومینیوم، مجتمعهای پتروشیمی، صنایع سیمان و سرامیک و همچنین نیروگاههای برق در این شهرستان میتواند علاوه بر کاهش فشار بر منابع آبی داخلی، موجب ایجاد هزاران فرصت شغلی پایدار برای جوانان منطقه شود. از سوی دیگر، نزدیکی به دریا هزینههای حملونقل مواد اولیه و صادرات محصولات را کاهش داده و ارزش افزوده قابل توجهی را برای اقتصاد ملی به همراه خواهد داشت.
البته بدیهی است که اجرای چنین طرحهایی نیازمند بررسیهای جامع زیستمحیطی و اقتصادی است تا ضمن بهرهگیری از نعمت دریا، کمترین آسیب به اکوسیستم دریایی و ساحلی وارد شود. با این حال، بهرهگیری هوشمندانه از موقعیت جغرافیایی بندرلنگه میتواند الگویی موفق در مدیریت بحران آب و حرکت به سوی توسعه پایدار باشد.
