برق شیراز؛ احیا شده، اما هنوز در میانه راه است

علی جمشیدپور- «خبرجنوب»/ فوتبال بیش از هر چیز با واقعیت‌ها سنجیده می‌شود؛ واقعیت‌هایی که نه در شعارها، بلکه در گذر زمان خود را نشان می‌دهند.

از جمله شعارها، وعده مسئولین برق شیراز برای صدرنشینی بود اما حالا رویای صعود به لیگ دسته یک بر باد رفت.

نارنجی پوشان شیراز در هفته بیست و پنجم رقابت های لیگ دسته دوم فوتبال کشور با نتیجه یک بر صفر در مقابل شاهین تهران پیروز شدند و با 46 امتیاز یک هفته مانده به پایان رقابت ها در جایگاه چهارم جدول رده بندی قرار گرفتند.

درباره برق شیراز یک واقعیت انکارناپذیر وجود دارد؛ این باشگاه ریشه‌دار و محبوب پس از سال‌ها دوری و فراموشی، دوباره به فوتبال کشور بازگشته است. اتفاقی که بدون تردید یکی از مهم‌ترین رویدادهای فوتبال فارس در سال‌های اخیر به شمار می‌رود. بازگرداندن نام برق به چرخه فوتبال کشور، آن هم پس از مشکلات پیچیده حقوقی، بدهی‌های انباشته و سال‌ها بلاتکلیفی، کار آسانی نبود.

در این مسیر باید از تلاش‌های مجموعه‌ای که برای احیای این برند قدیمی قدم برداشتند، قدردانی کرد. در رأس این مجموعه، آقای غلامزاده قرار دارد که با پذیرش مسئولیتی سنگین و پرداخت هزینه‌های فراوان، زمینه بازگشت دوباره برق را فراهم کرد. اگر امروز دوباره نام برق شیراز در فوتبال کشور شنیده می‌شود، بخش مهمی از آن حاصل همین اراده و سرمایه‌گذاری است.

اما در کنار این موفقیت ارزشمند، باید به یک واقعیت دیگر نیز توجه کرد؛ هواداران برق تنها به احیای نام باشگاه رضایت ندارند. برق برای مردم شیراز فقط یک تیم فوتبال نیست؛ بخشی از هویت ورزشی و خاطرات چند نسل از فوتبال‌دوستان این شهر است. به همین دلیل طبیعی است که انتظار هواداران، تنها حضور در لیگ دسته دوم نباشد و آنها آرزوی بازگشت تیم محبوب خود به سطوح بالاتر فوتبال کشور را در سر داشته باشند.

برق در فصل گذشته از نظر فنی شرایط قابل قبولی داشت. حضور علی کلانتری روی نیمکت، همراهی غلامحسین پیروانی، خلیل صالحی و سایر اعضای کادر فنی، مجموعه‌ای را شکل داده بود که کمتر کسی در دانش، تجربه و دلسوزی آنها تردید دارد. تیم در بسیاری از مسابقات فوتبال خوبی ارائه کرد، موقعیت‌های فراوانی ساخت و بارها مورد تحسین کارشناسان قرار گرفت.

با این حال، فوتبال حرفه‌ای تنها در زمین مسابقه خلاصه نمی‌شود. موفقیت پایدار نیازمند مجموعه‌ای از عوامل است که در کنار مسائل فنی قرار می‌گیرند. باشگاه‌های موفق علاوه بر کادر فنی توانمند و مالک حامی، از ساختارهای اجرایی و مدیریتی منسجم، تخصصی و فوتبالی نیز بهره می‌برند؛ ساختارهایی که بتوانند در طول فصل، تمام بخش‌های باشگاه را در مسیر اهداف تعیین‌شده هدایت کنند.

واقعیت آن است که برق شیراز هنوز در ابتدای مسیر بازسازی قرار دارد. باشگاهی که تنها یک فصل از بازگشت دوباره‌اش می‌گذرد، طبیعتاً هنوز فرصت کافی برای شکل‌گیری بسیاری از زیرساخت‌های بلندمدت را نداشته است. ساختن آکادمی، پرورش بازیکن، ایجاد چرخه بازیکن‌سازی و تبدیل شدن به یک الگوی حرفه‌ای در باشگاه‌داری، فرآیندی زمان‌بر است و با چند ماه یا حتی یک فصل فعالیت به نتیجه نمی‌رسد.

بازیکن‌سازی زمانی معنا پیدا می‌کند که محصول آن در تیم بزرگسالان دیده شود و سپس به فوتبال کشور معرفی گردد. این مسیر نیازمند برنامه‌ریزی، ثبات، سرمایه‌گذاری و صبر است. بنابراین باید میان «احیای باشگاه» و «رسیدن به نقطه مطلوب» تفاوت قائل شد.

در چنین شرایطی شاید مهم‌ترین نیاز امروز برق، حفظ آرامش و تقویت ساختارهای موجود باشد. همان‌گونه که مالک باشگاه در بخش سرمایه‌گذاری و تأمین منابع نقش خود را ایفا کرده و کادر فنی نیز با تمام توان در مسیر ساختن تیمی جوان و بومی تلاش می‌کند، به نظر می‌رسد گام بعدی پروژه احیای برق، توجه هرچه بیشتر به تکمیل و تقویت ساختار اجرایی و مدیریتی باشگاه باشد.

این موضوع به معنای نادیده گرفتن زحمات گذشته نیست، بلکه ضرورتی است که هر باشگاه در مسیر رشد و توسعه با آن مواجه می‌شود. فوتبال امروز با مدیریت حرفه‌ای اداره می‌شود و هر اندازه هماهنگی میان مالکیت، مدیریت اجرایی، کادر فنی و بدنه هواداری بیشتر باشد، مسیر موفقیت نیز هموارتر خواهد شد.

توجه داشته باشید که هواداران برق بزرگ‌ترین سرمایه این باشگاه هستند. آنها سال‌ها در انتظار بازگشت تیم محبوب خود بودند و امروز نیز با تمام وجود از آن حمایت می‌کنند. خواسته این هواداران نه غیرمنطقی است و نه دور از دسترس؛ آنها فقط می‌خواهند مطمئن باشند که برق در مسیری قرار دارد که به آینده‌ای روشن‌تر ختم خواهد شد.

برق شیراز امروز زنده است و این یک موفقیت بزرگ محسوب می‌شود. اما همه می‌دانند که زنده بودن با رسیدن به جایگاه واقعی تفاوت دارد. راه بازگشت به روزهای پرافتخار هنوز ادامه دارد و برای رسیدن به آن، همه ارکان باشگاه باید در کنار یکدیگر قرار گیرند.

هواداران برق از احیای تیم خوشحال‌اند؛ اما آرزوی آنها چیزی فراتر از احیاست. آنها می‌خواهند برق دوباره بدرخشد.