روایت محمد کمالی فرنگی کار قهرمان فارس از تناقض میان جذابیت و مصائب ورزش حرفه ای
مدال جهانی روی سینه، دغدغه معیشت بر دوش!
افتخارآفرینی در مسابقات بین المللی زمانی ارزشمندتر می‌شود که مسیر آینده ورزشکار را هموار کند و زمینه‌ای فراهم شود تا او با خیال آسوده‌تری تمرین کند
Admin 6
علی جمشیدپور - احد کشاورز - «خبرجنوب»/ کشتی فرنگی فارس با قهرمانانی چون امید نوروزی، برادران گرایی، میثم دلخانی و غلامرضا فرخی، جایگاهی پرافتخار در کشتی ایران دارد. محمد کمالی، فرنگی‌کار جوان و دارنده مدال برنز وزن ۶۷ کیلوگرم امیدهای قهرمانی جهان ۲۰۲۶ آمریکا، یکی از استعدادهای این استان است. او پیش از این نیز در مسابقات دانشجویان جهان ۲۰۲۶ برزیل به مدال طلا رسیده است.
اما پشت این افتخارات، زندگی دشواری قرار دارد؛ کمالی با وجود مدال جهانی همچنان مستأجر است، خودرویی برای رفت‌وآمد به تمرین ندارد و هزینه تغذیه و مکمل‌هایش را خانواده تأمین می‌کنند. وی در گفت‌وگو با «خبرجنوب» از مسیر ورزشی و تجربه حضور در رقابت‌های جهانی گفت و از شرایطی پرده برداشت که نشان می‌دهد مدال‌آوری لزوماً آرامش زندگی را تضمین نمی‌کند.
از چه زمانی کشتی را آغاز کردید و مسیر ورزشی‌تان چگونه شکل گرفت؟
اصالتاً اهل نوایگان داراب هستم و از هشت‌سالگی با پیگیری دایی‌ام کشتی فرنگی را آغاز کردم. شش ماه در داراب تمرین کردم و پس از مهاجرت خانواده به شیراز، همراه برادرم کشتی را نزد حمید پوریافر ادامه دادم؛ مربی توانمندی که حق زیادی بر گردن ما دارد. دوران ابتدایی را در دبستان جمشید غنی محله ۵۰۰ دستگاه گذراندم و دوره‌های راهنمایی و دبیرستان را نیز در شیراز به پایان رساندم. اکنون دانشجوی مقطع کاردانی دانشگاه پردیس هستم.
سطح فنی رقابت‌های امیدهای قهرمانی جهان ۲۰۲۶ آمریکا را چطور دیدید؟
سطح فنی مسابقات بسیار بالا بود و مدعیان اوزان مختلف از کشورهای گوناگون حضور داشتند. همه حریفان برای کسب بهترین نتیجه آمده بودند و هیچ مسابقه‌ای آسان نبود.
قهرمانی تیمی ایران در آمریکا چه اهمیتی داشت؟
در شرایط دشوار ناشی از جنگ تحمیلی آمریکا علیه کشورمان، به اهتزاز درآمدن پرچم ایران و شاد کردن مردم اهمیت زیادی داشت. باید به این نکته اشاره کنم که با پیگیری مسئولان، به‌ویژه علیرضا دبیر رئیس فدراسیون، شرایط مناسبی برای حضور تیم فراهم شد. میزبان نیز رفتار محترمانه‌ای داشت و توانستیم در آرامش مسابقه بدهیم.
چطور توانستید دوبنده تیم ملی را به دست بیاورید؟
با حضور در مسابقات و تورنمنت‌های مختلف، از جمله رقابت‌های دانشجویان جهان، تلاش کردم نظر کادر فنی را جلب کنم. پس از سال‌ها تمرین، با لطف خدا در وزن ۶۷ کیلوگرم به مدال برنز امیدهای جهان رسیدم؛ مدالی که حاصل حمایت خانواده و زحمات مربی‌ام بود.
موفقیت تیم ملی کشتی فرنگی را حاصل چه عواملی می‌دانید؟
در کنار حمایت فدراسیون و تلاش مربیان، همدلی و اتحاد اعضای تیم نقش مهمی داشت. همه برای هدفی مشترک تلاش کردند و همین همراهی به موفقیت تیم انجامید.
مدال برنز جهان چه جایگاهی در مسیر حرفه‌ای شما دارد؟
این مدال برای من یک نشان روی سینه نیست؛ نتیجه سال‌هایی است که با سختی و امید تمرین کردم و برای رسیدن به دوبنده تیم ملی تلاش داشتم. وقتی در رقابت‌های جهانی روی تشک می‌روید، نماینده خانواده، مربی، استان و کشور هستید و همین مسئولیت، انگیزه و فشار مسابقه را بیشتر می‌کند. خوشحالم که توانستم روی سکو بروم، اما این نتیجه را پایان راه نمی‌دانم. هنوز هدف‌های بزرگی دارم و باید برای رسیدن به آن‌ها کار کنم. مدال جهانی زمانی ارزشمندتر می‌شود که مسیر آینده ورزشکار را هموار کند و زمینه‌ای فراهم شود تا او با خیال آسوده‌تری تمرین کند. امیدوارم این مدال شروع موفقیت‌ها باشد و بتوانم در رده بزرگسالان نیز برای کشورم افتخار کسب کنم.
الگوی فنی و اخلاقی شما چه کسی است؟
از قهرمانان بزرگ نکات مثبت فنی و اخلاقی را یاد می‌گیرم. به نظرم قهرمانی فقط مدال نیست و منش و رفتار ورزشکار نیز اهمیت دارد و با در نظر گرفتن تمام این موارد دوست دارم فرد مفیدی برای جامعه باشم.
اگر زمان به عقب برگردد، باز هم کشتی را انتخاب می‌کنید؟
هنوز پاسخ قطعی ندارم. مادرم همیشه می‌گوید با توجه به استعداد تحصیلی‌ام، اگر درس را ادامه می‌دادم شاید پزشک متخصص می‌شدم. خودم هم فکر می‌کنم شاید با ادامه تحصیل زندگی راحت‌تری داشتم. با وجود مدال‌ها و موفقیت‌ها، آرامش زندگی‌ام تضمین نشده است. همراه خانواده مستأجر هستیم و حتی خودروی ارزان‌قیمتی برای رفت‌وآمد به تمرین ندارم. ورزش حرفه‌ای هزینه زیادی دارد و مدال‌آوری به‌تنهایی مشکلات زندگی را حل نمی‌کند.
بهترین خاطرات ورزشی شما کدام است؟
طلای مسابقات دانشجویان جهان ۲۰۲۶ برزیل در کنار برادرم مهدی کمالی و برنز امیدهای قهرمانی جهان، بهترین خاطرات ورزشی من هستند؛ افتخاراتی که با تلاش و حمایت خانواده و مربیان به دست آمدند.
سعید اسماعیلی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا خودتان را برای رقابت با این قهرمان آماده کرده‌اید؟
سعید اسماعیلی، قهرمان جهان و المپیک، نابغه کشتی فرنگی و برخوردار از منش پهلوانی است. او با پیروزی مقابل محمدرضا گرایی فرصت حضور در میدان‌های بزرگ را به دست آورد. من هم برای گرفتن مزد سال‌ها تلاش باید با انگیزه و تمرین بیشتر آماده رقابت با چنین قهرمانانی شوم و امیدوارم روزی با تثبیت جایگاهم، در مسابقات جهانی و المپیک برای ایران مدال بگیرم.
چه انتظاری از مسئولان استان دارید؟
وقتی اقدام مؤثری برای قهرمانان انجام نمی‌شود، نمی‌دانم چه خواسته‌ای باید مطرح کنم. هزینه تغذیه، مکمل و مخارج ورزشی من بر عهده خانواده است، در حالی که پدرم درآمد بالایی ندارد. سال‌هاست مستأجریم و وسیله نقلیه‌ای برای رفت‌وآمد به سالن ندارم. آرزویم این است خانه‌ای تهیه کنم و به مادرم هدیه بدهم؛ مادری که شبانه‌روز برای خانواده زحمت کشیده است. قهرمانان فقط هنگام مدال‌آوری به حمایت نیاز ندارند؛ برای ادامه مسیر نیز باید پشتوانه داشته باشند.
وضعیت کشتی فارس را چگونه می‌بینید؟
کشتی فرنگی فارس با برنامه‌ریزی هیئت، زحمات مربیان، تلاش کشتی‌گیران و حمایت خانواده‌ها جایگاه خوبی در کشور دارد. امیدوارم این روند ادامه یابد و استعدادهای شهرستان‌ها نیز بیشتر دیده شوند.
حرف پایانی؟
از خانواده، به‌ویژه پدر و مادرم که همیشه پشتیبانم بوده‌اند، تشکر می‌کنم. قدردان دایی‌ام هستم که مرا با کشتی آشنا کرد و حمید پوریافر، مربی‌ام، که مانند بزرگ‌تر در تمام مراحل کنارم بوده است. از ساسان خوبیاری در رأس هیئت کشتی و سرویس ورزشی «خبرجنوب» برای پوشش رویدادهای ورزش فارس نیز سپاسگزارم و از همه کسانی که برای پیشرفتم تلاش کرده‌اند، قدردانی می‌کنم.
