در تحصیل و تمرین حامی ورزشکاران باشید

علی جمشیدپور_«خبرجنوب»/ ترکیب ورزش حرفه ای و تحصیل، مسیری است که بسیاری از جوانان با انگیزه و مستعد طی می کنند تا هم به رویاهای ورزشی خود برسند و هم آینده ی علمی و شغلی پایداری برای خود بسازند. با وجود جذابیت های این مسیر، هم‌زمانی تمرین های سنگین ورزشی با درس و دانشگاه، یکی از دشوارترین چالش‌هایی است که یک ورزشکار دانشجو یا دانش‌آموز با آن روبه‌رو می‌شود.

 مسلما نقش خانواده در این مسیر، حیاتی است اما دو عامل دیگر نیز تأثیر بسزایی در موفقیت ورزشکار دارند؛ نظام آموزشی و سیستم ورزشی. شاید برنامه ریزی برای تمرینات ورزشی ورزشکاران حرفه ای سال هاست که به صورت علمی در دانشگاه های دنیا مورد پژوهش و آموزش قرار گرفته اما تعامل تحصیل و تمرین ورزشکار حرفه ای در کشور ما همچنان مسئله ای سخت و پیچیده است.

 ورزشکارانی که در رده های پایه برای کسب مدال در مسابقات ورزشی از وقت هایی که یک انسان عادی برای تفریح، سفر و یا شرکت در فعالیت های اجتماعی در نظر می گیرد، می گذرند و همچنین فشارهای روحی و روانی حاصل از تمرینات و مسابقات ورزشی و مضاف بر آن امتحانات و چگونگی کسب موفقیت تحصیلی، سلامت روان ورزشکار را تحت شعاع قرار می دهد. همین موضوع مسئولیت خانواده، مربیان ورزشی و سیستم آموزشی که ورزشکار در آن حضور دارد را دو چندان می کند. قطعا خانواده در انتخاب این مسیر برای فرزندشان نقش پررنگی دارند و از هیچ حمایتی دریغ نمی کنند. در کنار آن مربیان و باشگاه های ورزشی نیز برای موفقیت ورزشکار و کسب مدال تالش وافری خواهند داشت.

 اما بحث ما بر سر نظام آموزشی است که در برخی موارد یار ورزشکار که نبوده هیچ، به بار آن ها هم تبدیل شده است. به طور مثال چندی پیش اسکواش باز شیرازی موفق به کسب عنوان قهرمانی رقابت های آسیایی شده است که جای بسی افتخار و خرسندی دارد. از جامعه ورزش گرفته تا ورزش دوستان، دلشاد از کسب چنین سکوی مهمی در آسیا و همچنین ظهور استعدادی درخشان در رشته اسکواش بودند. انتظار می رفت که اسکواش باز مدال آورمان در محل تحصیلش به خوبی تجلیل شود اما دریغ از یک بنر برای افتخاری که کشورهای پیشرفته برای آن سر و دست می شکنند.

 گذشته از اینکه تقدیر از مدال آوران و افتخارآفرینان در تثبیت و رشد ورزشکار حائز اهمیت است، هموارسازی مسیر تحصیل نیز توقعی به جاست که می بایست نظام آموزشی برنامه ای برای آن داشته باشد. شاید اگر از کسانی که در جریان این موارد نیستند بپرسید، می گویند قطعا سیستم آموزشی برای ورزشکاران حرفه ای تعریفی مجزا و حامی دارد ولی واقعیت امر چنین نیست و فشارهایی که از سوی مدارس در برخی موارد به ورزشکاران تحمیل می شود دور از انصاف است. حال بازتعریف قوانین آموزشی در موارد خاص مانند حمایت از ورزشکاران ملی در راستای رشد و پیشرفت و همچنین اهتزاز پرچم ایران در مجامع علمی و ورزشی بین المللی امری اجتناب ناپذیر است که می بایست با تحقیق و بررسی دقیق عوامل تأثیرگذار در این حوزه، در دستور کار نظام آموزشی قرار بگیرد. در نهایت ورزش و تحصیل دو مسیر متضاد نیستند، بلکه مکمل یکدیگرند و میتوانند به شکل هماهنگ، رشد فردی را کامل کنند. ورزش حرفه ای در کنار تحصیل، یک مسیر سخت اما ارزشمند است. نیاز به برنامه ریزی دقیق، پشتکار، و حمایت اطرافیان دارد. کسانی که می‌توانند این سختی‌ها را مدیریت کنند، نه تنها در میدان ورزش بلکه در عرصه‌ی زندگی و آینده‌ی شغلی نیز موفق خواهند بود.